Actieve oefentherapie en Migraine

Actieve oefentherapie en Migraine

Patiënten met migraine stellen bijna allemaal dezelfde vragen. Wat zijn mijn triggers? Waarom is het op mijn veertigste begonnen? Kan ik hier vanaf zonder medicatie? En kan ik nog sporten, of maak ik het net erger?

Op die laatste vraag bestaat een genuanceerd antwoord. Aerobe training verhoogt de afgifte van endorfines en van brain-derived neurotrophic factor, verbetert de cardiovasculaire fitheid en heeft een indirect effect op slaap, angst en depressie. Tegelijk kan een te intensieve, anaerobe inspanning door lactaatstijging en een stijging van CGRP net een aanval uitlokken. Het verschil tussen beide zit niet in de sport, maar in de dosering.

In deze opleiding leer je die dosering vastleggen op basis van een submaximale test in plaats van op gevoel. Je vertaalt het resultaat naar een startbelasting, en je bouwt van daaruit een schema van twaalf weken op met herstelweken, een hartslaggrens en respect voor de migraine-tolerantie van de patiënt.

Daarnaast werken we de neuromusculaire component uit. De combinatie van cardiotraining met oefeningen voor de diepe nekflexoren, scapulaire controle en de suboccipitale regio geeft in de literatuur meer effect dan cardio alleen. Je krijgt een progressie over zestien weken die je meteen kan meenemen naar de praktijk.

De dag start met de klinische basis: het onderscheid tussen primaire en secundaire hoofdpijn, de differentiaaldiagnose tussen migraine, spanningshoofdpijn en cervicogene hoofdpijn, de subtypes van migraine volgens de ICHD-3, en de red flags die een doorverwijzing vragen. Zonder die stap heeft geen enkel trainingsschema zin.

Eindcompetenties:

Na het volgen van deze bijscholing ben je in staat om:

• Differentiëren: migraine te onderscheiden van spanningshoofdpijn, cervicogene hoofdpijn, trigeminale autonome cefalalgieën en arteriitis temporalis, en de subtypes van migraine te herkennen volgens de ICHD-3.
• Verklaren: het werkingsmechanisme van inspanning bij migraine te kaderen binnen het trigeminovasculaire systeem, centrale sensitisatie, genetische aanleg en hormonale invloeden.
• Testen: een submaximale inspanningstest veilig vertalen naar een concrete trainingsintensiteit.
• Doseren: een progressief trainingsschema op te stellen met de juiste duur, frequentie en intensiteit, en dit bij te sturen wanneer de patiënt reageert met meer hoofdpijn.
• Opbouwen: oefeningen voor neuromusculaire controle van de cervicale en scapulothoracale regio te instrueren en over zestien weken progressief op te bouwen.
• Uitleggen: je patiënt het verschil tussen een trigger en een oorzaak duidelijk te maken, en van daaruit naar zelfregulatie te werken.

Programma:

• Deel 1: Grondbeginselen van migraine
  
  • Inzichten in de pathofysiologie van migraine.
  • Het verschil tussen primaire en secundaire hoofdpijn.
  • Het onderscheid tussen triggers en oorzaken.
• Deel 2: Klinisch redeneren en diagnostiek
  
  • Het uitvoeren van een anamnese en klinisch onderzoek.
  • Differentiaaldiagnose tussen migraine, spanningshoofdpijn en cervicogene hoofdpijn.
  • Het herkennen van “red flags” bij hoofdpijn.
• Deel 3: Praktische interventies
  
  • Aerobe training als preventieve interventie: Je leert waarom aerobe training werkt bij migraine en, minstens even belangrijk, wanneer ze een aanval net uitlokt. Het verschil zit niet in de sportkeuze, maar in de dosering.
  • Het testprotocol: Je leert een submaximale inspanningstest afnemen en interpreteren, zodat je de trainingsintensiteit objectief vastlegt in plaats van te doseren op gevoel.
  • Het opbouwen van een trainingsschema: Van testresultaat naar een schema van twaalf weken, met de juiste progressie, herstelmomenten en grenzen. En vooral: hoe je bijstuurt wanneer de patiënt met meer hoofdpijn reageert.
  • Oefeningen voor neuromusculaire controle: De combinatie met cervicale en scapulothoracale oefentherapie geeft meer effect dan cardiotraining alleen. Je krijgt een uitgewerkte progressie die je meteen kan meenemen naar de praktijk.